Tüm bunlar, Superman'in jenerik sonrası sahnelerini olduğundan daha önemli kılıyor: Gunn'ın planladığı DCU serisindeki bir sonraki projeyi ima etme, Marvel Studios filmlerindeki jenerik sonrası sahnelerinin amaçladığı gibi beklentiyi artırma şansı. Ya da nü-DC filmlerini kendi şartlarına göre tanımlama, jenerik sahneleri modasını tamamen bir kenara bırakıp filminin kendi başına ayakta durmasını sağlama şansı. Ya da tamamen başka bir şey.

Gunn'ın "tamamen başka bir şey" seçeneğini tercih ettiğini bilmek kimseyi şaşırtır mı? Superman'in jenerik sahnelerine kendi imzasını atma şekli, onları neredeyse neşeyle aptalca yapmaktır. Bu, boşa harcanan bir şans değil, atılmış bir şanstır — sadece kendi yolunda yapabileceğini, Marvel'ın yolunda değil, göstermek için bir fırsatın neredeyse potlatç benzeri küstah bir yakılmasıdır. Haydi dalalım.

Superman'in jenerik arası sahnesinde ne oluyor?
Superman'in jenerik arası sahnesi sadece birkaç saniye sürüyor. Bu, Gunn'ın Ekim 2024'te X'te paylaştığı görüntünün bir varyasyonudur; Superman (David Corenswet) süper köpek Krypto ile Ay'da sessizce oturmaktadır - ancak bu sefer Krypto'yu kollarında tutmaktadır. Superman'in sırtı kameraya dönüktür ve Krypto omuzlarından seyirciye doğru bakmaktadır, patileri Superman'in boynuna sarılmıştır.

Bu bir "Awwww" anıdır, ancak biraz garip bir şekilde yakalanır, çünkü filmin kendisi Krypto'yu asla yerinde duramayan, sürekli hiperaktif bir baş belası olarak tasvir eder ve hatta Kent ailesinin ineklerini rastgele öldürmemesi bile güvenilmezdir. Ayrıca, filmin son sekansında Krypto, Superman'i terk ederek gerçek sahibine geri döner: Diğer gezegenlerde parti yapan Süper Kedi (Milly Alcock).

Elbette, ses hızında seyahat eden bir köpek, eski dostu Supes'i istediği zaman kontrol edebilir. Ancak Krypto'nun kaotik davranışına ve Superman ile gerçek bir duygusal bağ eksikliğine bu kadar zaman harcayan bir film, köpeği uzaklaştırıp sonra da nereden geldiği belli olmayan bu alışılmadık derecede duygusal bir imaj için geri getirdiğinde... Eh, hikayenin gerçek bir parçası gibi değil, daha çok bir poster, telefon kılıfı ve üzerine bu imajın basılabileceği herhangi bir şey için bir reklam gibi hissettiriyor.

Superman'in jenerik sonrası sahnesinde ne oluyor?
Image: Warner Bros. Pictures
Jenerik sonrası sahne daha da sönük bir havai fişek. Superman ve Bay Terrific (Edi Gathegi), Metropolis caddesinde yan yana durmuş, Lex Luthor'un yırtığı şehrin içinden geçtiğinde parçalanan binalardan birine bakmaktadırlar. Bay Terrific bu süreci tersine çevirmiş ve her şeyi tekrar birleştirmiştir, ancak Superman, binanın iki kırık kenarının tam olarak aynı hizaya gelmediğini fark etmektedir. İkisi de ona bakmaktadır, Bay Terrific bunun hakkında açıkça daha da endişelenmektedir, Superman garip bir şekilde uyumsuzluğu işaret edene kadar ve Terrific ellerini havaya kaldırıp uzaklaşır.

Superman kendi kendine mırıldanır: "Kahretsin! Bazen ne kadar da bir pislik olabiliyorum!"

Bu... bir şaka bile sayılmaz. Superman'in hayal edilebilecek en hafif, en Kaptan Amerika'ya yakışır hayal kırıklığı ifadesiyle biraz eğlenceli, ancak filmde daha önce çok daha fazla etkiyle gördüğümüz bir şeydir. Büyük Mavi Çocuk İzcisi'nin, tüm bir şehir yırtılıp sonra tekrar birleştirilen bir gerçeğin mükemmel bir şekilde hizalanmadığını yorumlamadan edemeyeceği fikri, kendi güvensizliklerini örtbas etmek için yapacakları actual pislik Guy Gardner (Nathan Fillion) kadar daha çok şeydir. Bay Terrific ise, film boyunca başka hiçbir yerde bu kadar hassas veya değişken gelmez.

Sahnenin hikayede gerçek bir yeri yoktur — tonuna özellikle iyi uymuyor veya film boyunca tanıdığımız karakterlerle düzgün bir şekilde uyuşmuyor. Sanki o hafifçe hizalanmamış bina yarısı gibi bir uyumsuzluk hissi veriyor.

Ancak, Gunn'ın genellikle değerli olan jenerik sonrası sahne emlakını, daha önceki bir şakayı ödüllendirmek, Luthor'un kaçınılmaz kaçışını ve Superman 2'yi hangi planın ilerleteceğini ima etmek veya Gunn'ın bir sonraki yayını Peacemaker sezon 2'de planlanan Adalet Çetesi'nin görünümünü ayarlamak için değil, saçma bir şekilde kullanmasında hala ters bir komiklik var.

Bunun yerine, anti-komediye harcar, o kadar boş ve aptalca bir an ki bir beyan gibi hissettiriyor: Marvel'ın jenerik sonrası sahnelerindeki stil kitabını kopyalamayacak ve jeneriği izleyenlere daha fazlasını bekledikleri için ödeme yapmayacak. Kendi yolunda yapıyor ve eğer bu izleyicileri biraz şaşırtırsa, görünüşe göre bu sonuçtan memnun.