Oyun Değiştiren Bir Başlangıç

28 Gün Sonra, korku janrına öyle bir ayar çekmişti ki, adeta level atlatmıştı! Hani şu bildiğimiz mezardan kalkan zombiler var ya, işte onlara bir tekme atıp yepyeni bir "düşman tipi" sunmuştu: Danny Boyle'un bu efsane filmindeki "zombiler" aslında insan yapımı "Öfke Virüsü" ile kafayı yemiş, çıldırmış sıradan insanlardı. Ve evet, en önemlisi, bunlar koşabiliyordu! Klasik zombi mekaniklerini altüst eden bu detay, o zamanlar oyun dünyasına da yansısaydı ne karakterler çıkardı kim bilir?

Devam Oyunu Çıkmazından Yepyeni Bir Başlangıca

Danny Boyle ve senarist Alex Garland, yıllarca süren o meşhur "development hell" sürecinde, 28 Hafta Sonra'nın tartışmalı gidişatından sonra orijinal ekiple sağlam bir devam filmi yapıp yapmama konusunda kafa patlattılar. Bir de işin içine karmaşık telif hakları mevzuları girince, olaylar iyice içinden çıkılmaz bir hal aldı. Ama sonunda Boyle, Polygon'a verdiği röportajda sonraki adımları için tek bir hedefleri olduğunu açıkladı: "Filmin fikri, birçok açıdan mümkün olduğunca özgün olmaktı." Bu hafta vizyona giren 28 Yıl Sonra hakkında konuşurken ekliyor: "Yapısı çok sıra dışı. İlerlemesi daha da sıra dışı ve senaryo aşamasında bile filmin son üçte birinin ölümlülüğü farklı şekillerde inceleyip onu anan ve kutlayan dokunaklı bir bölüm olacağını fark etmek şaşırtıcıydı." Kulağa serinin lore'unu derinleştiren, oyuncuyu ters köşeye yatıran bir son görev gibi geliyor!

Yeni Nesil Kahramanlar ve Düşmanlar

28 Yıl Sonra, karantina bölgesinin açıklarındaki surlarla çevrili bir ada kasabasında büyümüş 12 yaşındaki Spike (Alfie Williams) adında bir çocuğun hikayesini anlatıyor. O, dış dünyayı hiç görmemiş. Öfke Virüsü nüfusu silip süpürdükten sonra Birleşik Krallık'tan kimsenin ayrılmasına izin verilmemiş ve komşu ülkeler dış dünya için normalleşmeyi sağlamak amacıyla sınırda devriye gezmeye devam etmiş. Spike'ın babası Jamie (Aaron Taylor-Johnson), oğlunun kendisinin en sert versiyonu, gerçek bir koruyucu olarak büyümesini şart koşuyor. Hikayenin başlarında, Spike'ın annesi Isla (Jodie Comer) mikrokosmoslarındaki kimsenin tedavi edemediği gizemli bir hastalığa yakalanmışken, baba-oğul avlanmak için vahşi doğaya açılıyorlar. 28 Yıl Sonra'da güçlü bir insanlık elementi var – Boyle ve Garland, Ken Loach'un 1969 yapımı ergenlik draması Kes'in büyük bir ilham kaynağı olduğunu söylediler ve bu bağlantı derinden hissediliyor – ama bu sadece hayatta kalanlarla sınırlı kalmıyor. Öfke virüsüne ilk maruz kalıştan yirmi sekiz yıl sonra, enfekteler direndi, dönüştü ve kendi, ayrı bir tür olmaya bir adım daha yaklaştılar. Resmen oyundaki "mutasyon geçirmiş boss" seviyesine gelmişler!

Düşman Evrimi ve İnsanlık Durumu

Garland, "Bu filmde yaptığımız şeylerden biri, insanlar ile enfekteler arasındaki mesafeyi kısaltmak," diyor. "Onların bizden farklı olmadığını kabul ediyoruz. Onlar, bir doktorun bizim içgüdüsel tepki vereceğimizden farklı bir şekilde bakacağı bir hastalığa sahipler. Yani, çok farklı görünen ama daha çok ortak noktası olan ve farklı şekillerde ele alınabilecek veya gözlemlenebilecek şeylerle ilgili." Bu, oyundaki düşman AI'sının ne kadar derinlemesine işlendiğini gösteren cinsten bir açıklama, değil mi? Artık sadece koşup saldıran "basic mob" değiller!

Hayatta Kalma Mekanikleri ve Alternatif Sonlar

Geliştirmenin başından beri Garland, ilk film ile yeni devam filmi arasındaki o koca zaman farkından (28 yıl, çökmekte olan bir toplum için çok uzun bir süre!) faydalanmak istemiş. Ve dünyanın hangi yöne gidebileceğini tahmin ederken, 28 Yıl Sonra'da gördüğümüz enfektelerin nasıl evrimleştiğini şekillendiren iki olasılık üzerinde durmuş. "Biri: hiç enfekte kalmadı ve hayat normale döndü. Bu, post-COVID tarzı bir film olabilirdi. Diğeri ise: hayır, enfeksiyon hala canlı. Peki, nasıl hala canlı olabilirler ki? Bunlar doğaüstü yollarla yeniden canlanmış ölüler değil. Bunlar bir hastalığı veya bir virüsü olan insanlar. Peki, nasıl hala yaşıyorlar? Enerji tüketmeleri, su içmeleri gerekiyor." Bu da adeta oyun geliştiricinin, dünyayı ya "barışçıl son" ya da "kıyamet devam" modunda bırakma seçeneği gibi. Oyun mekaniklerinin gerçekçiliğini sorguluyor, "resource management" zorunluluğuna vurgu yapıyor!

Karakter Arkları ve İçimizdeki Öfke

Hayatta kalma içgüdüleri – ve enfektelerin bitmek bilmeyen avını körükleyen o öfke – 28 Yıl Sonra'daki her karakterde var, ister zombi benzeri olsun ister olmasın. Boyle, "Filmlere detaylıca bakarsanız, bu hepimizin içinde olan bir şey," diyor. "Bu, dışarıdan gelen bir hastalık ya da sadece onlarda olup bizde olmayan bir hastalık değil. Her karakter, bunun bir parçasını, içimizdeki potansiyelini sergiliyor." Boyle ve Garland, filmlerinin temalarına parmak basmayı seven tiplerden değil, ama yazar, 28 Yıl Sonra'nın altında yatan belirli bir hayal kırıklığı olduğunu ve tüm bu korkunun hattın her iki tarafındaki gerçek insanlara olduğunu kabul ediyor. "Bence bu şeyler yorumlanabilir, ama benim için son 10-15 yılda ileriye bakmak yerine geçmişe, her şeyin eskiden nasıl olduğuna takılıp kalmamızla ilgili. Ama sonra bunu daha fazla incelerseniz, ne kadarının seçici hafıza kaybı, eskiden olan şeylerin görmezden gelinmesi ya da yanlış hatırlanması veya sadece seçici olarak hatırlanmasıyla ilgili olduğunu görürsünüz? Kasıtlı olarak seçilmiş mi? Ve bu yüzden, en azından kısmen, ilerici bir durumdan çok saldırgan bir durumla ilgili bir film." Sanki bir karakterin "skill tree"sini açarken, hangi yeteneklerin aslında kendi içindeki karanlık taraftan geldiğini sorguluyor gibi. Bir tür "moral alignment" sistemi var gibi karakterlerde.

Yeni Bir Üçleme, Eski Bir Dost?

Planlanan 28 Ay Sonra filmini vuran "geliştirme cehenneminden" sadece 28 Yıl Sonra değil, tam teşekküllü bir film üçlemesi çıktı! 28 Yıl Sonra'nın jeneriği aktığında hikaye tasarıma göre tamamlanmış hissettirse de, Boyle ve Garland, dünya inşası ve yorumlama sürecinde açıkça daha fazla söyleyecek şey bulmuşlar – ve bu, eninde sonunda orijinal filme geri dönecek. Boyle, "İlk filmi minimum düzeyde de olsa kabul etmelisiniz, ama biz başlı başına bağımsız bir film yapmaya çalıştık," diyor. "Ama örneğin, Cillian [Murphy, 28 Gün Sonra'nın yıldızı], ki ilk filmle bağlantıyı kurmanın en bariz yolu oydu, üçlemenin çok önemli bir parçası – ama henüz değil." Bu, resmen oyundaki "post-credits" sahnesi gibi! Eski ana karakter DLC olarak geri mi dönecek, yoksa gizli bir boss olarak mı karşımıza çıkacak, merakla bekliyoruz!

Vizyon Tarihi
28 Yıl Sonra, 20 Haziran'da sinemalarda! Takvime işaretlemeyi unutmayın!